|
ŚLĄSKI SZPITAL W CIESZYNIE |
 |
 |
 |
|
Wpisany przez Zbyszek
|
W II połowie ubiegłego wieku zaczęły się w Europie ruchy wolnościowe. Nie ominęły one Księstwa Cieszyńskiego tym bardziej, że istniały też wśród ludności waśnie wyznaniowe. W Cieszynie były już dwa szpitale i braci miłosierdzia i sióstr elżbietanek. Z tego wyłoniła się potrzeba założenia szpitala ewangelickiego. Pierwszy wystąpił z tą propozycją w lipcu 1882 r. pastor ewangelicki ks. Franciszek Michejda- przywódca polskich ewangelików.
Pomysł zrealizował proboszcz kościoła ewangelickiego w Cieszynie, superintendent morawsko- śląski, przywódca radykalnego obozu niemieckiego i nieprzejednany wróg polskich narodowców- Ks dr Teodor Karol Haase. Przybył z Bielska, gdzie dał się poznać jako wybitny działacz społeczny i polityczny oraz dobry organizator. Jeszcze w 1882 r. wystąpił z wnioskiem o budowę szpitala ewangelickiego w Cieszynie i 06.10.1883 r. uzyskał zgodę zboru ewangelickiego na budowę szpitala. Zbiórkę na budowę rozpoczął ks. T. Haase wśród ludu Śląska a następnie akcje na ten cel przeprowadzał w Wiedniu, Niemczech, Francji, Holandii i Anglii. Powołano też Kuratorium budowy złożone z przedstawicieli Zboru, władz miasta i innych instytucji lokalnych, które w 1886 r. zakupiło parcelę gruntową 4 morgi (ponad 2 ha) za miastem pod przyszły szpital . Zbiórki były bogate i pierwsze prace budowlane rozpoczęto już w 1888 r, a że fundusze płynęły szeroko więc 02.06.1889 r. za zgodą Rządu Krajowego w Opawie położono kamień węgielny pod wielki pawilon szpitalny. Uroczyste otwarcie Szpitala ewangelickiego odbyło się 14. czerwca 1892 r. Przez 3 dni mieszkańcy miasta i okolic zwiedzali wszystkie budynki, także pawilon główny, a 6 dni później przyjęto pierwszych chorych.
|
|
Więcej…
|
|
|
SZPITAL BRACI MIŁOSIERDZIA |
|
|
|
|
Wpisany przez Zbyszek
|
|
Pierwszy szpital, już właściwy, założyli w Cieszynie bracia miłosierdzia. Inicjatorem założenia szpitala był właściciel okolicznych wsi - Wędryni i Grodziszcza, hrabia na Tworkowie i w Roztropicach - Adam Borek.
W liście do prowincjała zakonu z 19.11.1693 r. zaproponował założenie szpitala braci miłosierdzia we własnym domu w Wędryni. W odpowiedzi prowincjał tłumaczył, że klasztor powinien być przy mieście, bracia nie znają języka polskiego a o lekarza łatwiej w mieście, ale jeżeli wolą fundatora jest założenie klasztoru w Wędryni to bracia się dostosują.
W myśl postanowienia hr. Borek wniósł prośbę do Cesarza o pozwolenie przekazania swoich dóbr na rzecz braci miłosierdzia dla założenia klasztoru i szpitala w Wędryni. Gdy zaś wkrótce zmarła żona Borka, sporządził testament- gdzie wyraził życzenie, aby pochowano go w kościele wędryńskim bez wszelkich świeckich ceremonii i wreszcie, widocznie ulegając namowom prowincjała, wyraził wolę sprzedaży swoich dóbr oraz założenia klasztoru braci miłosierdzia i szpitala w Cieszynie 1694 r.
|
|
Więcej…
|
|
SZPITAL SIÓSTR ELŻBIETANEK |
|
|
|
|
Wpisany przez Zbyszek
|
|
Szpital sióstr Elżbietanek był trzecim kolejnym szpitalem w Cieszynie. W roku 1754 elżbietanki wrocławskie zakupiły w Cieszynie dom w rynku i tam się wprowadziły. Wkrótce w roku 1761 dokupiły sąsiedni dom i założyły klasztor, jeden pokój przebudowały na kaplicę. Choć początkowo budynki były puste, a mimo tego już zabiegały siostry koło założenia szpitala. Dopiero w 1767 r. pokój chorych był gotowy, choć niedługo, bo budowa była wadliwa, komin się zawalił, zniszczył cele zakonnic i przebił sklepienie sali chorych. Budowano nowy budynek. Niestety, wielki pożar w 1789 r. strawił zabudowania klasztorne i szpitalne, elżbietanki zostały bez dachu nad głową. Tym razem pomogła siostrom pomoc rządu i hojni ofiarodawcy. Pod nadzorem proboszcza ks. Leopolda Szersznika wybudowano salę dla 13 chorych, cele dla 11 sióstr i mieszkanie dla kapelana (1793 r.) a znów wadliwość budowy spowodowała zawalenie się sufitu więc dopiero w 1797 r. oddano salę chorych do użytku. Wobec stale zwiększającej się ilości zgłaszanych chorych, liczba ta dochodziła do 75, tak że obie sale były stale zajęte i inne pomieszczenia też. Położenie szpitala przy wąskiej uliczce, blisko stajen i szynków też wymagało rozwiązania i klasztor musiał przystąpić do budowy nowego szpitala. W tym celu zakupiły pole z dwiema stodołami od A. Drobik i rozpoczęły w roku 1889 budowę nowego klasztoru i szpitala poza murami miasta.
|
|
Więcej…
|
|
|
|
|
|
